-
Dedemin bana anlattığı dünyayı gerçek sanırdım; büyülü bir yeryüzü. Orada adaletle nezaket kol kola gezer, insanların yüzünde içten bir gülümseme, kalbinde saf bir saygı vardı. Büyükler, küçüklere tatlı hikâyeler mırıldanır, şarkılar söylerdi. Unutamadığım şarkılar bunlar. Yaşadıkça gördüm ki dedemin dünyası burası değil. Burada hiçbir şey olmuyor çünkü. Hiçbir şey. Bencil insanların kırbaçlarına kondurulmuş öpücükler, tatsız
-
Bu dünyada insan, bir muammadır. Bundan bir on yıl evvel, evden yola çıktım. Elbruz Dağları’nda bir başıma bir gece geçirdim, o gece ne olduysa oldu bana. Altımda şahin yuvası, alnımda kara saç, üstümde eski püskü şeyler, saçımdan daha kara bir bahtla yıldızlara baktım. Tepeden Gazorkhan köyünün ışıklarına ve uzun uzadıya göklere baktım. O gece ne
-
Aynı sözlerin üstüne basa basa yürüyorum. Bu sözler, bana göre çok yüksek sözler, içinde bir şarkı var. Bu sözler, öyle sözler ki, söylense kınından sıyrılır, öyle sözler ki, insanı yolda bırakır, yüksekten aşağı insanı bırakır. Söyledim tabi, çokça söyledim, ama söylemek sözün nişanını vurmuyor. Ben kendi kendime söyledim, ayakta durdum, bir sabaha karşı balkondan ışıklara
“nar kırılacak bir gün, tebessümünü sakla”